DOLINA SAN FERNANDO
25 KM NA PÓŁNOC OD LOS ANGELES
CO JEST GRANE MIĘDZY TOBĄ I JOSHEM?
Na pomoc!
Jak rozumiem, należeliście do 58. eskadry ratowniczej
wykonującej misje ratownicze z Bagram w Afganistanie.
Zgadza się. Dwie tury.
I nadal razem latacie?
Zżyliśmy się, a rodziny lepiej nie rozdzielać.
Stary, czy my przypominamy rodzinę?
Trochę.
Jaka jest największa różnica między ratowaniem tam i tu?
Nie strzelają do nas.
Zabawny jesteś.
JOBY O'LEARY - PRZYSTOJNY, ALE TĘPY.
Komendancie Gaines?
Podobno od powrotu z Afganistanu przeprowadził pan
dla straży pożarnej ponad 600 akcji ratowniczych.
To imponujące.
Robię, co do mnie należy.
Lecę, dokąd mi każą.
Dylan, cięcie.
Widzę ją.
Ciasno tu.
Poderwij.
Wiatr zmienny, zachodni. 18 - 28 km/h.
Centrala, tu Piątka, jesteśmy nad urwiskiem.
Widzimy obiekt.
Jak się nazywa dziewczyna?
Natalie.
Połączcie nas z jej komórką.
Piątka, łączymy.
Halo?
Natalie, mówi Raymond Gaines, komendant straży pożarnej Los Angeles.
Pilotuję śmigłowiec. Dajesz radę?
Nie wiem. Źle się czuję.
Samochód się zsuwa.
Musisz zachować spokój.
Idziemy po ciebie, rozumiesz?
Widoczność 10 km.
Wiatr zachodni, 18 km/h.
Macie 15 minut.
Nie wlecę tam.
Ukłonimy się.
- Ukłonimy? - Tak.
Złapcie się czegoś.
Zaczynamy.
Sześć metrów.
Trzy.
Półtora.
Nie szarżuj, Ray.
Mieścimy się.
No dobra,
przygotujcie liny.
Joby, olej koszyk.
Chwycimy auto na pętlę.
Dziewczyna zostanie w kabinie.
Drzwi otwarte.
Łap.
Wpinam się.
Stoimy na płozie.
Mamy najwyżej pięć minut.
Co będzie potem?
Nic takiego. Awaria silnika.
Uwiniemy się w trzy.
- Dzięki Bogu! - Nie rób tego...
Wyciągnijcie mnie!
Nie ruszaj się. Muszę ustabilizować auto.
Szybciej!
Wóz zabezpieczony.
Mam go.
Co jest?!
Psia krew!
Dylan! Nic ci nie jest?
Jezu! Joby się zaklinował!
Jasny gwint!
Joby, schodzę.
Harrison, przejmij stery. Marcus, szykuj linę.
- Przekazuję. - Przejąłem.
- Na mój znak przecinaj. - Zrozumiałem.
Wpiąłem się.
Wychodzę.
Ray jest gotowy.
Zabiorę cię stąd.
Nie utrzymamy się!
Ray, wskaźniki szaleją! Rozbijemy się!
Natalie, nie mamy czasu!
Skacz!
- Przecinaj! - Joby, odepchnij się!
Co ty na to, byśmy wrócili do domu?
Niezły pomysł.
KALIFORNIJSKI INSTYTUT TECHNOLOGICZNY
Trzęsienie ziemi w japońskim Sendai było...
jednym z pięciu najsilniejszych od roku 1900.
Było tak potężne,
że przesunęło największą wyspę o prawie 3 metry.
To tylko jedno z 1,3 miliona trzęsień,
które co roku nawiedzają ziemię.
Największe zarejestrowano w Ameryce Północnej.
W Anchorage na Alasce, w 1964. Siła 9,1.
Ziemia trzęsła się równe 5 minut.
Wyzwolona energia równała się 10 milionom bomb atomowych,
podobnym do tych w Hiroszimie.
Ale nie było to największe trzęsienie ziemi w dziejach.
Największe miało miejsce 4 lata wcześniej, u wybrzeży Chile.
9 i pół w skali Richtera.
Właśnie tam.
Bum.
Trzęsienie trwało 11 minut i wywołało 25-metrowe tsunami,
które zniszczyło miasto Hilo na Hawajach.
Odległe o 13 tyś. kilometrów.
A zatem,
kataklizmy takie jak te uzmysławiają,
jak ważne prowadzimy badania.
Trzęsienia ziemi trzeba przewidywać, mam rację?
Musimy się przygotować. Słucham?
Profesorze, czy grozi tu nam coś równie potężnego?
Uskok San Andreas biegnie wzdłuż całej Kalifornii.
Jest linią demarkacyjną między dwiema płytami tektonicznymi, które się poruszają.
Trzęsienia ziemi zdarzają się tu średnio co 150 lat,
a dodatkowo, jesteśmy 100 lat po terminie.
To już nie kwestia "czy".
To kwestia "kiedy".
Godzilla, co zmalowałeś tym razem?
Siłowałem się z samochodem.
Kiedy go naprawisz?
Zadzwonię do Martineza. Jutro polecisz do serwisu.
Elgin, nie biegnij, bo zwichniesz biodro.
Podobno zabierasz gdzieś Blake.
Już jutro. Odwiozę ją do szkoły.
Jej drużyna gra w ten weekend pierwszy mecz,
a przy okazji zwiedzimy wybrzeże.
Już jest studentką?
Czas leci.
Starzejemy się. Powodzenia!
LABORATORIUM SEJSMOLOGICZNE
- Lawrence, coś ci pokażę. - Tak?
Mamy niską aktywność sejsmiczną niedaleko Falco w Nevadzie.
23 lekkie trzęsienia. 2,0 do 2,6 w ciągu zeszłej doby.
Gdzie, do diabła, leży Falco?
56 km na południowy wschód od Vegas. 8 km od zapory Hoovera.
Tam nie ma uskoków.
Teoretycznie. Jeśli w porę tam dotrzemy,
sprawdzimy naszą teorię.
Jeżeli pulsacja magnetyczna przyspieszy tuż przed wstrząsami,
- będziemy je przewidywać. - Otóż to.
Zgoda.
Przekonajmy się.
- Cześć, tato. - Skarbie.
Zmieścisz do auta mój rower?
Jeździłabym nim na zajęcia i nie płaciła za parking.
Świetny pomysł. Na pewno jakoś go upchnę.
Nie mogę znaleźć kluczyka do blokady.
Pewnie jest w mojej górnej, lewej szufladzie,
albo na komodzie w różowym pudełku.
Znajdę go.
Co porabiasz wieczorem, bo chciałbym zabrać cię na kolację.
Możesz wziąć mamę. Będzie fajnie.
Dzięki, tato,
ale mamy plany z Danielem.
Tato?
- Przeżyjesz? - Jasne, że tak.
Nie ma sprawy.
W takim razie do jutra.
Dobrze.
I nie zapomnij kluczyka.
Nie zapomnę.
Kocham cię.
Ja ciebie również.
Pa.
POZEW ROZWODOWY
Zróbmy sobie zdjęcie.
Dorwę cię!
ZAPORA HOOVERA
HRABSTWO CLARK, NEVADA
Lawrence, to niewiarygodne.
To trzeci mikro-wstrząs, odkąd tu jesteśmy.
Pulsacja magnetyczna za każdym razem rosła.
Mamy wzorzec, przyjacielu.
To było 2,2.
Nasz model się sprawdza.
W końcu się udało!
I to jak!
Cholera.
Co jest?
Pulsacja narasta. Jest gigantyczna.
Poważnie?
Kim?
Zbliża się wielkie trzęsienie.
Skoczyło do 7,1.
Kim!
Uciekaj stamtąd!
Uciekajcie z zapory!
Ruszajcie się!
Zbiegnijcie z zapory!
Za słupki!
Szybciej!
Biegnijcie za słupki!
Kim! Żwawiej!
Mam cię.
Wielki Boże! Błagam...
Kim! Szybciej!
Lawrence!
- Kim! - Nie!
Zamknij oczy.
Żyjesz?
TRZĘSIENIE ZIEMI W NEVADZIE. DZWOŃ DO CENTRALI.
Według sejsmologów, południową część Nevady nawiedziło dziś
najbardziej destrukcyjne trzęsienie ziemi w historii regionu.
Zapora Hoovera została zniszczona.
Lake Havasu City, Needles, Blythe i Laughlin poniosły poważne straty.
Na zniszczone tereny zostaną wysłane lokalne ekipy ratownicze.
Dotrą w ciągu 24 godzin.
Cześć, tato.
- Cześć, skarbie. - Widziałam wiadomości.
Tak mi przykro. Jutro wyruszamy.
Rozumiem. To poważna sprawa.
Nawet bardzo.
Natężenie wstrząsów może wzrastać i opadać...
Cześć, Em.
- Miło cię widzieć. - Wzajemnie.
Daniel.
Ray. Wreszcie cię poznam.
A ja ciebie. Niezła chata.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Tata leci jutro do Nevady.
To wielka tragedia. Uważaj na siebie.
Zamierzam. A tobie wszystko wynagrodzę.
Nie trzeba.
Pojadę sama.
Przecież mogę cię zabrać.
Lecę do San Francisco na spotkanie. Potem polecimy do Seattle.
Zobaczę, jak grasz w siatkówkę.
Doskonały pomysł.
I nie będę przeszkadzać mamie w przeprowadzce.
Słusznie.
Wprowadzasz się?
Tak. Chciałam ci powiedzieć, ale nie było okazji.
- Gratuluję. - Dziękuję.
Dzięki.
To wspaniale.
Zadzwoń, gdy dotrzesz na miejsce.
- Obiecuję. - Świetnie.
Kocham cię, tato.
Uważaj na siebie.
Będę. Też cię kocham.
Pójdę po rower.
Przykro mi, że razem nie pojedziecie.
Mnie również.
Ray.
Zamierzałam ci powiedzieć.
Decyzja jest świeża.
Nie przejmuj się.
Jeśli chcesz...
Podpiszę papiery rozwodowe.
To było niedzielne popołudnie.
Ludzie nie poszli do pracy. Nie spali.
- Kiepska sprawa. - Owszem.
O której startujemy?
O 14:30. Szykują nam sprzęt.
To do roboty.
Zapowiada się długa akcja ratownicza.
Czyli ten Daniel zawiezie Blake?
Ja wziąłbym wolne.
Dlatego to ja jestem szefem.
Dalibyśmy radę i bez ciebie.
Zasznuruj but.
Jaja sobie robisz?
Blake.
Wiedz, że szanuję twoje relacje z ojcem.
I wiem, że odbierasz przeprowadzkę mamy jako coś poważnego.
Nigdy nie będę chciał podważyć pozycji twojego ojca...
ani zająć jego miejsca.
Dobrze?
Tak.
Rozumiem.
Dlaczego nigdy nie miałeś dzieci?
Miałem. Oto jedno z nich.
Idealnie wpisze się w panoramę San Francisco.
"Wrota".
Wpada w ucho.
Owszem.
Mama wspominała. Podobno to najwyższy budynek w mieście?
Gdy zostanie ukończony, będzie najwyższy i najmocniejszy.
Praktycznie wyprzedany.
A tak szczerze,
nigdy nie miałem dzieci, bo byłem zbyt zajęty budowaniem.
LOTNISKO W OAKLAND
Mama spotyka się dziś z twoją siostrą.
Przyjechała na kilka dni i bardzo chciała ją poznać.
Trochę się stresuję. Susan bywa nadopiekuńcza.
Dziękuję.
Jonathan.
- Witam, panie Riddick. - Dzień dobry.
Poradzisz sobie?
No jasne.
Cześć.
Witaj.
Współczuję.
- Potrzebuje pan czegoś? - Nie teraz, Alexi. Dziękuję.
Na pewno chce pan tu być?
Przyda mi się odskocznia.
Tak?
Przyjechała reporterka.
Zbiera materiał o wydarzeniach w Nevadzie.
Lepiej ją przełożę.
Nie, zaczekaj.
Kim oddał za to życie.
Ludzie muszą wiedzieć, że przewidujemy wstrząsy.
Chce pani egzemplarz? W magazynie mam ich z tysiąc.
Nikt nas nie słucha, dopóki nie zadrży ziemia.
Wiem, co stało się z pańskim kolegą.
Nie musimy teraz rozmawiać.
Musimy.
Gotowe.
Dobrze.
Kręcę.
Pierwsze pytanie:
Dlaczego nikt nie przewidział wydarzeń w Nevadzie?
Nie sądziliśmy, że są tam jakieś uskoki.
Dlaczego?
Wbrew obiegowej opinii, naukowcy nie wiedzą wszystkiego.
Podobno powiedział pan,
że pewnego dnia naukowcy nauczą się przewidywać trzęsienia ziemi.
W rzeczy samej, potrafimy to od wczoraj.
Profesorze!
Ma pan chwilę?
Oczywiście. Przepraszam.
O co chodzi?
To obecny poziom pulsacji. Wzdłuż uskoku San Andreas.
Średnie wyniki są pomiędzy 82 i 85.
Największe wahania są w San Francisco.
To 20 punktów więcej niż w Nevadzie.
Niemożliwe.
Sprawdziliśmy dwa razy.
Potem zresetowaliśmy czujniki i sprawdziliśmy po raz trzeci.
Chwileczkę...
Dobrze...
Jeżeli nakreślimy linię...
od krańca San Andreas do zapory Hoovera...
wyznaczymy z grubsza koryto rzeki Colorado,
które jest przykładem naturalnej deformacji.
Dla geologa...
deformacje wyznaczają granice.
Wyznaczają granice.
Co, jeśli...
cały ten obszar jest połączony z płytą tektoniczną?
To by oznaczało, że wydarzenia w Nevadzie nie były anomalią.
Nie.
Co, jeśli była to zapowiedź ruchów...
wzdłuż całej strefy uskokowej...
od Los Angeles aż po San Francisco?
Sugeruje pan, że cały uskok San Andreas może się uaktywnić?
Dokładnie to sugeruję.
Do kogo zadzwonimy?
Do wszystkich.
Jasny gwint!
Mam chusteczkę.
Głupek ze mnie.
Bardzo dziękuję. To miłe.
Nie ma sprawy.
Jestem Blake.
To znaczy, nie jestem.
Nazywam się Ben Taylor. Miło cię poznać.
Wzajemnie.
Przyszłaś tu z ojcem?
Daniel Riddick?
To facet mojej mamy.
Jesteś z nim umówiony?
W życiu.
Zapomnij.
Chciałbym.
Czekam na rozmowę o pracę,
a pan Riddick jest szefem szefa...
szefa, dla którego miałbym pracować.
O jaką posadę się ubiegasz?
Chcę konstruować albo projektować. Nie jestem wybredny.
Zależy mi na tej firmie.
Jest zwieńczeniem marzeń każdego architekta.
Jestem Ollie. To mój brat.
Miło mi, Ollie. Jestem Blake.
Ślicznotka z ciebie.
- Dziękuję. - Ollie, możesz...?
Wybacz.
Pamiętasz naszą rozmowę?
Nie ruszasz się i nie odzywasz.
Nikt normalny nie przyprowadza brata na rozmowę o pracę.
Nie rób mi wiochy.
Chcesz, żebym przekazał mu twój numer?
Ollie!
- Mówiłem... - No co?!
I tak jej nie poprosisz, a potem będziesz płakał mi w rękaw.
Pan Taylor?
- Pani Carter oczekuje. - Dziękuję.
Ja...
Powodzenia.
Dziękuję. A ty tu siedź i ani słowa.
- Jestem Ben. - Witam.
Udamy się prosto na rozmowę.
O czym chcesz pogadać?
- Skąd jesteście? - Z Anglii.
Ben pomyślał, że skoro rodzice zabrali nas na rejs...
możemy zwiedzać miasto, a przy okazji szukać pracy.
Wspaniale.
Powiedzieć, co będziemy zwiedzać?
Susan, wreszcie cię poznam.
Wzajemnie.
Skoro zamieszkasz z Danielem, faktycznie coś was łączy.
Owszem.
Jestem Larissa i będę panie obsługiwać.
Powiedzieć, co polecamy?
Poproszę.
Mogłabyś wrócić za kilka minut?
Oczywiście.
Rozumiem, że byłaś już mężatką?
Tak.
- I masz jedną córkę. Tak? - Owszem.
Druga się utopiła?
Brutalnie rzecz ujmując.
Nie chciałam.
Przepraszam cię na chwilę.
Cześć, wszystko gra?
Tak.
Właśnie lecę do bazy technicznej.
Nie przeszkadzam?
Nieszczególnie. O co chodzi?
Chciałem tylko przeprosić za swoje wczorajsze zachowanie.
Nie musisz.
Muszę.
Nie wiedziałem, że chcesz się do niego wprowadzić.
Powinnam uprzedzić.
- Co na to Blake? - Dobrze wiesz...
Chce, byśmy znowu byli rodziną.
Nie będzie jej lekko...
Emmo.
Mój Boże! To trzęsienie ziemi.
Boże, Ray. Muszę uciekać.
Gdzie jesteś?
W Tate Weston.
Czyli na ostatnim piętrze. Posłuchaj.
Wyprowadź ludzi na dach.
Już po was lecę, rozumiesz?
Dobrze!
Na dach, skarbie.
Nie tam!
Pod biurko.
Mocno się trzymaj!
Lawrence, skala Richtera skoczyła z 6,5 do 8,5.
Co to oznacza?
Dziesiątkę!
Wstrząsy są teraz sto razy silniejsze!
Bez obaw. Caltech jest bezpiecznym miejscem.
Profesorze! Aktywuje się cały uskok San Andreas.
Wstrząsy zmierzają ku San Francisco.
Skończyłem.
Fajnie.
Miło się gawędziło, Ollie. Przyjemnego zwiedzania.
Miło było cię poznać, Blake.
Żegnaj.
No właśnie...
Prawie zapomniałam. Dasz mi swój przewodnik?
Powiedz Benowi, że się za nim wstawię.
- Pa! - Pa!
Chcę mieć 20 lat.
- Zapraszam. - Dziękuję.
To trzęsienie ziemi!
Szybciej! Zabierz nas stąd!
Boże...
Widać wyjazd. Szybciej!
Jezu Chryste!
Cholera!
Moje nogi!
Jesteś cała?
Boże, on nie żyje!
Blake?
- Blake? - On nie żyje.
Wszystko gra?
Jesteś ranna?
Nie sądzę...
Chyba nie.
Przygniotło mi nogi.
Proszę...
Rusz się!
Wyciągniemy cię stąd.
Dobry Boże...
Myśl...
Danielu?
- Sprowadzę pomoc. - Nie odchodź...
- Niedługo wrócę. - Nie odchodź.
Nie zostawiaj mnie.
Danielu!
Danielu...
Szybciej, do przodu!
Na pomoc!
- Nie zatrzymujcie się! - Na pomoc!
W limuzynie utknęła dziewczyna!
- Gdzie? - Na parkingu!
Wstawajcie!
Uciekajcie z budynku!
Panie Riddick!
Panie Riddick?
Duszę się.
Panie Riddick!
KLATKA SCHODOWA
Blake.
Mój Boże...
- Susan! - Emma!
Uciekajmy na dach!
Musimy się wydostać!
Tędy!
Z drogi!
Susan!
Mój Boże...
Musimy uciekać!
Nie zatrzymujcie się!
Larisso! Chodź ze mną!
Musimy dotrzeć na dach!
Leci po nas helikopter!
Musimy iść na górę!
Mój Boże...
Ray, obyś wiedział, co mówisz.
Ray.
Mój Boże...
Na górę!
Psia krew.
Śmiało. Musimy się sprężać.
Biegnij!
Emma.
Ray!
Emma!
Trzymam cię.
Nic ci nie jest?
Jesteś ranna?
Chyba nie.
Będzie dobrze, ale musimy uciekać.
Przesiądź się do przodu.
Dobrze?
Cholera!
Boże...
Trzymaj się!
Na pomoc!
Niech ktoś mi pomoże!
Tu Ray.
- Tato, pomóż mi! - Blake, co się stało?
Mamy tu trzęsienie ziemi!
Nie wiem, gdzie jest Daniel. Utknęłam w limuzynie na parkingu.
Boję się, tato!
Nic ci nie jest?
Nie, ale...
Blake! Szlag!
O co chodzi?
Cholera.
Straciłem kontakt z centralą.
Wątpię, by w najbliższym czasie ktokolwiek zajął się parkingiem.
W mieście są ważniejsze rejony.
W takim razie...
Co zrobimy?
Polecimy po naszą córkę.
Blake!
- Blake! - Tu jestem!
To ja, Ben. Żyjesz?
Utknęłam. Dach się zapada. Przygniotło mi nogi.
Ollie, musimy unieść belkę, by odciążyć nogi.
- Jasne? - Tak.
Spróbujmy tym.
Gotów?
Na trzy.
Ollie, daj z siebie wszystko.
Daję!
Nie idzie.
Ollie!
Ben?
- Ollie? - Jesteśmy.
Jesteśmy tu.
Nie.
Uciekajcie stąd.
Budynek się zawali.
Nie zostawimy cię.
Damy radę.
Doskonale.
Drgnęło!
Wyżej się nie da.
Nie mogę się ruszyć!
- Ollie! - Poruszyła się!
Szybciej!
Mam cię!
Wszystko gra?
Tak.
- Na pewno? - Tak.
Dziękuję, chłopaki.
Do usług.
Spisałeś się.
To kolejny wstrząs.
Nic tu po nas.
Uważajcie!
Szybciej! Musimy oddalić się od wieżowców.
Blake!
Blake! Za mną!
Tędy!
Jezu!
Ollie!
Blake!
Biegiem!
Jak Daniel śmiał mnie zostawić?
Co za dupek.
Muszę przekazać rodzicom, że nic mi nie jest.
Komórki nie działają. Sprawdzałem.
Znajdźmy sklep z elektroniką.
Czy w przewodniku są punkty komercyjne?
Mój przewodnik ma wszystko.
Większość systemów awaryjnych nadal działa.
Odbieramy sygnały z 17 czujników.
Doświadczyliśmy 9,1.
Lawrence. Lepiej to zobacz.
Co mamy?
To pulsacja przed trzęsieniem ziemi.
Widzę.
A to pulsacja bieżąca.
Identyczna. Albo silniejsza.
Wstrząsy nie słabną.
O rety...
Niedobrze.
Alexi, daj mi dane ze wszystkich czujników umieszczonych wzdłuż uskoku.
- Natychmiast. - Robi się.
- Co jest? - To nie koniec.
Cholera.
Usmażyły się.
Musicie mi pomóc.
- W jaki sposób? - Musimy nadać wiadomość.
Ale jak? Upload nie działa.
Jesteśmy w Caltechu.
Kto chce szóstkę z wykładów, które niedługo poprowadzę?
"Jak włamywać się do serwerów i uratować świat".
Wchodzę w temat.
Bosko. Bierz laptop.
Szybciej.
Wstajemy.
To już blisko.
Dotarliśmy.
Urządzenia na prąd nie zadziałają.
Musimy znaleźć telefon z tarczą lub tonowy.
Skąd tyle wiesz?
Od taty.
Pracuje w straży pożarnej L.A.
Tutaj.
Świetnie. Poszukam linii naziemnej.
Znalazłam!
Blake?
Tato.
Wydostałam się.
Żyje.
Daj mi ją.
Blake?
Mama?
Dzięki Bogu, skarbie.
Danielowi nic nie jest?
Zostawił mnie.
Że co?
Powiedział strażnikowi, gdzie jestem,
a potem uciekł.
Pomogli mi dwaj bracia, których poznałam chwilę wcześniej.
Są tu ze mną.
Zostawił?
Lecimy po ciebie. Gdzie jesteś?
W chińskiej dzielnicy, w sklepie z elektroniką.
Będzie dobrze, ale musisz posłuchać.
Wydostanie się z miasta będzie praktycznie niemożliwe.
Dlatego poszukaj wzniesienia.
Od razu cię zauważę.
Pamiętasz, dokąd zabraliśmy Mallory w jej urodziny?
- Wieża Coit? - Tak.
To ta betonowa dysza na wzgórzu.
Nigdzie się nie zatrzymuj. Spotkamy się na miejscu.
Bądź dzielna, skarbie.
- Lecimy po ciebie. - Dobrze.
Mamo, jakim cudem jesteś teraz z tatą?
Później wytłumaczymy. Kocham cię.
A ja was.
Pa.
Tu Daniel. Zostaw wiadomość, to niedługo oddzwonię.
Porzuciłeś moją córkę?
Jeśli jeszcze żyjesz, sama ukręcę ci łeb.
Zuch dziewczyna.
Musimy ruszać.
Jak nas stąd zabierze?
Przyleci helikopterem.
Fajowo.
Znajdź na mapie wieżę Coit.
Teraz wy.
Wasi rodzice się martwią.
Dziękuję.
Dokąd idziemy?
Nie zbliżajcie się do budynków!
Kolejny wstrząs!
W nogi!
Z drogi!
To moje miejsce!
Gdy rozmawiałeś z Blake,
wypowiedziałeś imię Mallory. Po raz pierwszy od dnia jej śmierci.
Wiedziałaś, że Blake ma nasze zdjęcia z San Francisco?
Tak, w pudełku.
To ironia losu,
że teraz tam wracamy.
Było wesoło.
- Gdzie jesteśmy? - Nad Bakersfield.
Nad jego resztkami.
Do San Francisco zostało 90 minut lotu.
Ray?
Wyłączyłeś silnik?
Poszła skrzynia biegów.
Pewnie jeszcze w L.A.
- Muszę wejść w autorotację. - W co?
Rozbijemy się.
- Rozumiem. - Trzymaj się.
Zaczynamy.
Trzymaj się!
Mój Boże!
Jeszcze chwila.
Posadzę maszynę.
Jezu!
Kapie na nas paliwo. Musimy uciekać.
Odczep się!
Nie rzucajmy się w oczy.
Będzie dobrze, ale nie możemy się zatrzymywać.
Biegniemy.
Wsiadaj.
Kradziony.
Ukradniemy go jeszcze raz.
Ray.
Powoli.
To auto mi się przyda.
Nie dzisiaj.
Mój Boże!
Trzęsienie miało epicentrum 32 km na wschód od L.A.
Nie działają maszty telefoniczne i większość elektrowni,
co oznacza, że komunikacja jest niemożliwa.
Szacuje się, że zniszczenia w południowej Kalifornii będą olbrzymie.
Ucierpiał praktycznie cały stan.
Weszliśmy.
Napływają do nas informacje z San Francisco i zatoki.
Było co najmniej 5 wstrząsów...
Zaczynamy.
Łączymy się z Los Angeles.
Serena Johnson dotarła do centrum sejsmologii w Caltechu.
Witaj, Chris.
Jest ze mną dr Lawrence Hayes, kierownik badań nad trzęsieniami ziemi.
Razem z kolegą, dr. Kimem Parkiem,
opracowali model przewidujący wstrząsy.
Wiedzieli, co czeka Los Angeles,
ale nikt ich nie słuchał.
Pora to zmienić.
Proszę mówić.
To, czego właśnie doświadczamy, sejsmolodzy nazywają rojem wstrząsów.
Przesunęła się cała płyta tektoniczna Kalifornii.
Wstrząsy, które zniszczyły Los Angeles, dotarły aż do San Francisco.
Wynikały one z przesunięć uskoku biegnącego wzdłuż...
Doliny Kalifornijskiej.
Północny kraniec uskoku jeszcze się nie ruszył.
Ludzie powinni wiedzieć, że to nie koniec wstrząsów.
I nie mówię o wstrząsach następczych.
San Francisco znowu oberwie.
Tym razem znacznie mocniej.
Nasz model przewiduje 9,5 albo więcej.
Wstrząsy będą tak potężne, że obejmą nie tylko Kalifornię,
ale i wschodnie wybrzeże.
Dlatego kieruję gorący apel do mieszkańców San Francisco.
Musicie uciekać. Natychmiast.
A jeśli nie zdołacie, zapewnijcie sobie...
solidne schronienie.
Od tego będzie zależało wasze życie.
Bóg z wami.
Myślałeś, jak wyglądałoby nasze życie, gdybyśmy nie stracili Mallory?
- Nie. - A ja tak.
Wiele razy.
Było, minęło.
Nieprawda.
Stanęliśmy w miejscu.
To nie ty zawiniłaś.
- Straciliśmy ją oboje. - Zmienimy temat?
Zasłużyłam na rozmowę.
Nie rozmawialiśmy o jej śmierci aż do teraz.
Muszę wiedzieć, Ray.
Zamilkłeś przeze mnie?
Coś zrobiłam?
- Nie obwiniałam cię. - Przestań.
To bez znaczenia.
Nie ma jej. Nie ma ciebie.
Gdzie tu sens?
Sens jest taki, że...
odeszłam z powodu chwil takich jak ta.
Uważajcie! Zatrzymajcie się!
Ray!
Co to jest?
Uskok San Andreas.
Mówiłam, że to zła droga.
Przewidziałaś, co się święci?
- Chcemy podziękować. - I to bardzo.
Nie trzeba.
Popełnilibyśmy ten sam błąd,
ale wypadliśmy z drogi i strzeliła nam oś.
Dobrze, że mam sokoli wzrok.
Można to jakoś objechać?
No cóż...
Może droga 198 jest czynna.
- Przez przełęcz. - To daleko?
Trzeba się cofnąć o jakieś 110 km.
Jeśli mogę spytać,
skąd pan ma tę czapkę?
Pomogliście nam.
Może gdzieś was podrzucić?
Nasz syn mieszka w górach. Nie wylądujesz.
- Dzięki za brykę. - Do usług.
Powodzenia.
Pa.
Za kilka minut będziemy zatankowani.
Świetnie.
Wszystko gra?
Pytałaś, czy to twoja wina.
Nie.
Wiedziałem, że mnie nie obwiniasz.
Po prostu, nie poradziłem sobie ze śmiercią Mallory.
To był mój pomysł, żeby ją zabrać na spływ.
Ray.
Nie możesz się zadręczać.
To trudne, gdy chodzi o twoje dziecko.
Wiem.
Do dziś pamiętam jej spojrzenie,
gdy dotarło do niej,
że nie zdołam jej uratować.
Potem, gdy wracałem do domu, do ciebie i Blake, było jeszcze gorzej.
Wszystko się zmieniło, a przecież jeszcze nie tak dawno...
było idealnie.
Powinienem z tobą rozmawiać.
Ale nie potrafiłem.
Żałuję, że zniszczyłem nasz związek.
I to bardzo.
Skoro nie zdołałeś jej uratować,
inny też by nie podołał.
Tak za nią tęsknię.
Ja również.
Lećmy po córkę.
Szybciej! Ruszać się!
Idźcie wzdłuż drogi ewakuacyjnej.
Za kilka przecznic będzie Lombard Avenue,
która prowadzi do wieży Coit.
Mogę wiedzieć, dlaczego nosisz dwa identyczne łańcuszki?
Jeden z nich należał do mojej siostry.
Zaczęłam go nosić po jej śmierci.
Podarowałyśmy je sobie nawzajem w Boże Narodzenie.
- Wybacz, nie wiedziałem... - Nie ma sprawy.
To nie tajemnica.
Spójrzcie na to.
Co robisz?
Gdzieś tu jest skrzynka ze sprzętem ratowniczym.
Tego szukasz?
Tak!
Świetnie.
Zaczynamy.
Każde miasto ma kanał operacyjny,
zarezerwowany dla ratowników.
Będziemy wiedzieć, co w trawie piszczy.
No dobra...
Schowaj je.
Co to?
Żelazne racje.
Nadają się do spożycia przez 3 lata.
Niezbyt smakowite.
Blake!
Chyba mamy kłopot z betonową dyszą, o której wspominałaś.
Co?
To znaczy?
Mój Boże!
Przechodzimy do planu B.
Nie wiedziałem, że go mamy.
Teraz już tak.
Musimy znaleźć inne wzniesienie, gdzie spotkamy się z tatą.
Wzgórze Nob.
Najwyższy punkt w mieście. W przeciwną stronę.
- Ruszamy. - Nie.
Blake, zaczekaj.
Zaczekaj.
Ruszajcie się, ludzie!
Chcesz iść tam, skąd wszyscy uciekają.
Ojciec kazał szukać wzniesienia i tak zrobimy.
Ale...
Co, jeśli nie przyleci?
Wiem, jak to zabrzmi,
ale musisz w niego uwierzyć.
Ben.
Wiedziałeś o telefonach tonowych wpinanych w linię?
O skrzynce?
Kanałach operacyjnych?
Powinniśmy się jej trzymać.
No dobra...
Ruszajmy na wzgórze Nob.
No dobra...
W drogę.
Oto wiadomość z Centrum Zarządzania Kryzysowego stanu Kalifornia.
Mieszkańcy muszą się natychmiast ewakuować.
Całe miasto ucieka.
Mamy problem z lotniskiem.
Gdzie wylądujemy?
Nie wiem. Nie w mieście.
Chodź ze mną.
Dobrze...
Chyba żartujesz.
Nie mamy gdzie wylądować,
a musimy dotrzeć do wieży Coit.
Za 3 minuty przelecimy nad Embarcadero.
I?
Wylądujemy na boisku AT&T.
Nie znam się na spadochronach.
Skoczymy w tandemie.
Zostańmy tutaj.
Samolot spadnie do Pacyfiku, gdy skończy się paliwo.
No dobra...
Zaufaj mi.
Mój Boże!
Gotowa?
A jak sądzisz?!
Tak!
Już dawno nie dotarliśmy do drugiej bazy.
Dzięki dramatycznemu apelowi dr. Lawrence'a Hayesa...
rozpoczęła się ewakuacja San Francisco.
Straż Wybrzeża zaprasza ochotników do pomocy...
Północny kraniec uskoku jeszcze się nie ruszył.
San Francisco znowu oberwie, tym razem mocniej.
Mam nadzieję, że dotarliśmy do wszystkich.
Zaczęło się?
Doprawdy, chciałbym się mylić.
Kryjcie się!
U nas za chwilę będzie po wszystkim,
ale módlmy się za San Francisco.
Wiecie, że słowo "Nob" oznacza potocznie...
"kogoś bogatego"?
To skrót od słowa "nobility", oznaczającego lokalną arystokrację.
Znane również jak Wzgórze Snobów.
Co to?
Wieżowiec Daniela.
Cholera.
W nogi!
Uciekaj, Ollie!
Ollie!
Chcę do domu!
Trzymaj się!
Będzie dobrze, obiecuję.
Do środka!
Nie przeżyją tego.
Idź pod stadion. Zaraz przyjdę.
Tu nie jest bezpiecznie. Biegnijcie w stronę stadionu!
Budynek się zawali. Uciekajcie!
Nie ulicą!
Biegnijcie pod stadion!
Pod stadion! Zejdźcie z ulicy!
Ratunku!
Przeniosę cię!
Tutaj, Ray!
- Trzymam ją. - Ostrożnie.
Będzie dobrze.
Wszyscy na ziemię!
Nic wam nie jest?
Są ranni?
Nie.
Emmo.
Żyjesz?
Tak.
Skąd wiedziałeś, dokąd uciekać?
Wystarczy stanąć przy solidnej konstrukcji.
Trójkąt życia.
Chodźmy.
Poradzi sobie.
Jak się przebijemy?
Nijak.
Skorzystamy z objazdu.
Dobra.
Musimy to wyciągnąć.
Inaczej poranisz się jeszcze bardziej.
Będzie bolało.
Gotów?
Dobra.
Ben!
Dam radę.
Możesz chodzić?
Musimy jak najszybciej dotrzeć na wzgórze.
Tak.
Dobra.
Chodź.
Jak bardzo oberwali?
9,6.
Największe udokumentowane trzęsienie ziemi.
O, nie.
Coit pali się już od dawna. Musiała pójść gdzie indziej.
Gdzie jesteś, skarbie?
Jaki masz plan B?
Cholera.
Co się dzieje?
Woda się cofa. Nadciąga tsunami.
Uciekajmy z zatoki.
Zaczekaj. Daj mi chwilę.
Jezu...
Służby meteo ostrzegają przed tsunami...
nadmorskie obszary północnej i środkowej Kalifornii.
Marin, Napa, San Francisco i Monterey.
Musimy uciekać!
Uciekajmy, i to szybko!
Schowamy się w wieżowcu Daniela.
Ray.
Widzę!
Wpłyniemy na falę, zanim się załamie!
No, dalej!
Damy radę.
Damy radę!
Cholera!
Ray!
Z drogi!
Cholera.
Co to za hałas?
Jesteśmy za nisko.
Na ziemię! Kryć się!
Złap się czegoś, Ollie!
Ben!
Ollie.
Woda nadal się podnosi.
Musimy wejść wyżej.
Tędy!
Ben.
Ollie, złap się mnie.
Trzymam cię.
Mój Boże...
Gdzie ona jest?
Jest bystra.
Na pewno szukała jakiegoś wzniesienia.
Musimy ją odnaleźć.
Nic ci nie jest?
Muszę obejrzeć nogę.
Ollie, poszukaj namiastki bandaża.
- I czystej wody. - Robi się.
Dobra.
Rzucę okiem.
Co?
Jesteś absolutnie...
wyjątkowa.
Mama ją pokocha.
Znalazłem ręczniki.
Świetnie.
Pójdę po wodę.
Dasz radę. Skacz!
Złapię cię.
Widzę ludzi w motorówce!
Niemożliwe.
To moi rodzice!
Mamo! Tato! Mamo!
- Ratunku! - Tato!
Tato!
Mamo.
Nie słyszą nas.
Co?
Musimy ją znaleźć, zanim skończy się paliwo.
Mamy półtorej godziny.
- Ray. - Tak?
Zaczekaj.
Mój Boże, to Blake!
Wielkie nieba!
Emmo! Znaleźliśmy ją.
Blake!
Pomocy! Blake!
Blake!
Ollie!
Trzymam cię!
Gdzie Blake?
Była tam.
Zostań tu, Ollie.
Blake!
Bla...
Nie!
Budynek tonie! Musimy uciekać.
Wejdźmy jak najwyżej.
Ollie, pospiesz się!
O, nie.
Mój Boże, Blake!
Przejmij kierownicę.
Wiem, jak się tam dostać. Ruszam.
Ray!
Sprowadzę ją.
Obiecuję.
- Blake! - Tato!
Drzwi się zaklinowały!
Blake, wyciągnę cię.
Słyszysz? Wyciągnę.
Tato, boję się.
Powietrze się kończy!
Nie dam rady.
Blake, wytrzymaj!
Tam!
Ben, nie chcę, żeby Blake umarła.
Nie umrze. Wrócę po nią.
Dobrze? Ale musisz tu zostać.
Dobrze?
Grzeczny chłopiec.
Ollie!
Ben!
Wskakuj na plecy!
Blake zginie.
Prawda?
Już dobrze.
Tato.
Kocham cię, tato.
Proszę, powiedz...
powiedz mamie, że ją kocham.
Blake, nie poddawaj się!
- Blake! - Przepraszam, tato.
Blake!
Nie!
Blake!
Mój Boże!
Z drogi, Ollie.
Oddychaj, Blake.
Oddychaj, skarbie.
Musimy się wynosić. Stłucz szybę!
Mój Boże.
Z drogi!
Uważajcie!
Wskakujcie! Uciekajmy!
Szybciej, Ollie.
Dalej, Ray.
- Weź ją. - Trzymam.
Już dobrze.
Obudź się, skarbie.
No, dalej.
Mamy ją.
Em, wywieź nas, zanim runie wieżowiec.
Blake...
Jestem tu razem z ojcem.
Oddychaj, Blake.
Nie odchodź.
Jesteśmy przy tobie.
Ray...
Moje dziecko.
Nie stracę drugiej córki.
No, dalej.
Mój Boże.
Już dobrze.
- Mamo. - Jestem przy tobie.
Już dobrze.
W końcu możemy oszacować skalę zniszczeń.
Wszędzie jest to samo.
Pozbawione prądu rodziny czekają w ciemnościach.
Są w szoku, ale dziękują Bogu za ocalenie.
Sejsmolodzy będą monitorować wszystkie płyty tektoniczne,
ponieważ trzęsienie ziemi mogło wpłynąć na resztę planety.
Emocje zaczynają powoli opadać.
Spisałeś się.
Dziękuję.
Wszyscy się spisaliśmy.
Władze San Francisco ocaliły niezliczone rzesze istnień, a wszystko...
dzięki ekspertom, którzy przewidzieli potężne trzęsienie ziemi.
Tymczasem, trwa akcja ratownicza w rejonie zatoki.
Na miejscu są FEMA, Gwardia Narodowa oraz ONZ.
Zmobilizowano wszystkich.
Pomagają tysiące wolontariuszy.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie...
Ollie. Ben.
Znalazłem w motorówce.
Dziękuję.
Dziękuję, że pomogliście Blake.
Ja również.
Nie ma za co.
To raczej ona pomogła nam.
Tak myślę.
Niesamowite.
Zatem...
Co dalej?
Budujemy od nowa.